HOOFDSTUK III. — Informatie en doorzichtigheid
Art. 7. § 1. Onverminderd de overige wettelijke en reglementaire
informatievoorschriften zorgt ELKE DIENSTVERLENER VAN DE INFORMATIEMAATSCHAPPIJ
ervoor dat de afnemers van de dienst en de bevoegde
autoriteiten gemakkelijk, rechtstreeks en permanent toegang krijgen
tenminste tot de volgende informatie :
1° zijn naam of handelsnaam;
2° het geografische adres waar de dienstverlener is gevestigd;
3° nadere gegevens die een snel contact en een rechtstreekse en
effectieve communicatie met hem mogelijk maken, met inbegrip van
zijn elektronisch postadres;
4° desgevallend het handelsregister waar hij is ingeschreven en zijn
inschrijvingsnummer;
5° wanneer een activiteit aan een vergunningsstelsel is onderworpen,
de gegevens over de bevoegde toezichthoudende autoriteit;
6° wat gereglementeerde beroepen betreft :
a) de beroepsvereniging of beroepsorganisatie waarbij de dienstverlener
is ingeschreven,
b) de beroepstitel en de staat waar die is toegekend,
c) een verwijzing naar de van toepassing zijnde beroepsregels en de
wijze van toegang ertoe;
7° wanneer de dienstverlener een aan de belasting over de toegevoegde
waarde onderworpen activiteit uitoefent, het identificatienummer
zoals bedoeld in artikel 50 van het Wetboek van de belasting over
de toegevoegde waarde;
8° de gedragscodes die hij desgevallend heeft onderschreven, alsook
de informatie over de manier waarop die codes langs elektronische weg
kunnen worden geraadpleegd.
(…)

Even hogerop staat wat een DIENST VAN DE INFORMATIEMAATSCHAPPIJ en een DIENSTVERLENER VAN DE INFORMATIEMAATSCHAPPIJ is:

Art. 2. Voor de toepassing van deze wet en de uitvoeringsbesluitenervan wordt verstaan onder :1° « dienst van de informatiemaatschappij » : elke dienst die gewoonlijkTEGEN VERGOEDING, langs elektronische weg op afstand en opindividueel verzoek van een afnemer van de dienst verricht wordt;2° « elektronische post » : (…);
3° « dienstverlener » : iedere natuurlijke of rechtspersoon die eendienst van de informatiemaatschappij levert;

Mijn interpretatie: iemand die een privé-blog heeft, levert géén dienst tegen vergoeding, en valt bijgevolg niet onder deze wetgeving. Maar ik ben geen jurist dus ik had hierover graag duidelijkheid gehad. Is er een jurist in de zaal? Toch wel erg dat je als gewone burger, die verondersteld wordt alle wetten van dit land uit het hoofd te kennen, geen snars verstaat van dat juridisch koeterwaals. Waarom kan dat niet in gewone mensentaal? Omdat de juristen anders geen werk meer hebben? Hoeveel juristen zitten er trouwens in het Parlement, schrijven zij zo’n onleesbare wetten alleen maar om werkzekerheid te hebben?

In ieder geval, ik had graag meer details gezien van dat “groot onderzoek van ongeveer 650.000 Belgische websites”:
* Hoe werd bepaald wat een Belgische website is? Alleen die met de .be TLD?
* Hoe werd de selectie gemaakt?
* Wat is de verhouding commerciële/niet-commerciële websites?
* Welke methode werd er gebruikt om te controleren of een website in orde is?
* Waar vind ik de lijst van die 650.000 websites?

Heeft daar iemand een linkje van?

PS: Sorry voor de HOOFDLETTERS, ik kan blijkbaar geen opmaak gebruiken anders had ik het *bold* gezet.